W 19 wersji Fedory sporym dla mnie zaskoczeniem był fakt, że wszystkie aktualizacje ściągały pliki różnicowe drpm mimo, że nie miałem włączonej wtyczki presto. Okazało się, że yum ma ją teraz włączona domyślnie.
Cóż, niezbyt mi to pasuje, bo o ile sieć internet mam szybki, bez ograniczeń ilościowych to komputer stary i przegenrowanie paczek z drpm do pełnych, instalacyjnych rpm trwa na nim wieczność.
Na szczęście jak to zwykle w Linuksie pozostawiona została prosta metoda wyłączenia tej właściwości. Wystarczy dopisać w pliku konfiguracyjnym /etc/yum.conf opcję deltarpm=0.
Najprostszym sposobem przejścia na Fedorę 18 jest z pewnością aktualizacja istniejącego systemu Fedora 17. Zachowujemy dzięki temu ustawienia zarówno użytkowników jak i ustawienia systemowe. W najgorszym wypadku wymaga to niewielkiej kosmetyki zamiast odtwarzania wszystkich ustawień w nowo zainstalowanym systemie.
Do wykonania upgrade'u Fedory służy narzędzie FedUp. Narzędzie to jest stale rozwijane dlatego należy wykorzystać jego najnowsza wersję, nawet jeśli trzeba ją zaktualizować do wersji z repozytorium testowego. Dla "wzrokowców" i tych, którym nie chce się czytać całego posta umieściłem poniżej tego wpisu film, będący przyspieszony i nieco skróconym zapisem upgrade'u z wykorzystaniem sieci. Pominąłem nudne zapisy ściągania i instalacji pakietów, zaznaczając tylko i początek i koniec. Dzięki temu długotrwały proces skróciłem do kilku minut.
Zaczynamy od uruchomienia systemu Fedora 17, uruchomienia terminala i uzyskania uprawnień roota. Następnie przed podniesieniem wersji upewniamy się, że dokonaliśmy pełnej aktualizacji Fedory 17. Jeśli w trakcie aktualizacji okaże się, że instalowane było nowe jądro systemu (kernel) wówczas należy ponownie uruchomić system na najnowszym jądrze. Jeśli kernel nie był instalowany, wówczas możemy od razu po aktualizacji przejść do instalacji narzędzia.
Po takim przygotowaniu możemy przystąpić do właściwego podniesienia wersji systemu Fedora 17 do wersji Fedora 18. Upgrade możemy wykonać na trzy sposoby
z wykorzystaniem połączenia sieciowego - pakiety będą pobierane bezpośrednio z repozytoriów
z wykorzystaniem obrazu ISO płyty instalacyjnej DVD
z wykorzystaniem płyty DVD lub pendrive'a z nagranym pełnym obrazem instalacyjnym DVD
Nie można wykonać upgrade'u systemu z obrazów/płyt liveCD.
Podniesienie wersji za pomocą sieci:
fedup-cli --network 18 --debuglog fedup.log
Jak widać jako parametry podajemy sposób pobrania pakietów, wersję, do której aktualizujemy system oraz plik, do którego zapisywany będzie przebieg aktualizacji. Plik ten może być pomocny w przypadku wystąpienia błędów podczas upgrade'u.
Pozostałe dwa sposoby wywołujemy podobnie wskazując miejsce przechowywania pliku ISO z obrazem instalacyjnym
albo wskazując miejsce, w którym zamontowana jest płyta DVD, np.:
mount /dev/sr0 /mnt fedup-cli --device /mnt --debuglog fedup.log
Proces aktualizacji systemu może trwać dość długo. Zazwyczaj kilkadziesiąt minut. Jest to zależne od źródła z jakiego podnosimy wersję systemu (sieć, iso, DVD), ilości zainstalowanych pakietów oraz parametrów technicznych komputera.
Po pomyślnym zakończeniu wykonywania polecenia, należy wykonać restart systemu. W menu GRUB-a widoczna będzie nowa pozycja "System Upgrade (fedup)". Po uruchomieniu z tej opcji nastąpi proces aktualizacji systemu - zainstalowane zostaną pakiety Fedora 18 i usunięte pakiety Fedora 17. Jest to najdłużej trwający etap upgrade'u. Po zakonczeniu i kolejnym restarcie nasza nowa Fedora 18 jest niemal gotowa do użytku. Pozostaje wykonać jeszcze kilka czynności porządkowych:
# usunięcie pozostałości pakietów F17 oraz zastąpienie ich pakietami
F18 yum distribution-synchronization --disablepresto
# usunięcie niepotrzebnych już jąder z wersji 17.
yum remove kernel\*fc17\*
Ostatnią czynnością jest sprawdzenie i ew aktualizacja parametrów jądra w pliku /etc/default/grub oraz wygenerowanie nowego menu GRUB. Z Fedory 17 w parametrach jądra w linii GRUB_CMDLINE_LINUX wyszukujemy (jeśli są) przestarzałe parametry takie jak LANG, KEYMAP, SYSFONT i zastępujemy je poleceniami vconsole: vconsole.lang, vconsole.keymap, vconsole.font. Pozostałe parametry można pozostawić bez zmian. W celu zapewnienia obsługi języka polskiego dokonałem w moim pliku następujących wpisów:
Większość kupowanych obecnie laptopów ma preinstalowany system Windows gotowy do użycia. Kiedy chcemy zainstalować dowolnego Linuksa okazuje się, że nie ma dla niego miejsca na dysku. Dobrze jeśli dysk fizyczny jest podzielony na dwa lub więcej dysków logicznych (partycji). Można wówczas przenieść dane i usunąć jeden z windowsowych dysków. A jeśli partycja jest tylko jedna? Albo jeśli nie chcemy przenosić dużej ilości danych na inne dyski? Co zrobić, żeby nie utracić posiadanego Windowsa i zrobić na dysku miejsce na instalację Linuksa? Zamieszczony poniżej film pokazuje jak w łatwy sposób można to wykonać.
W tym celu należy udać się pod adres http://gparted.sourceforge.net/livecd.php i pobrać obraz LiveCD lub LiveUSB zawierający program Gparted. Pobrany plik należy nagrać na płytę lub pendrive zgodnie z instrukcjami na stronie i uruchomić komputer wskazując CD lub USB jako urządzenie, z którego ma wystartować system. Jeśli wszystko wykonaliśmy poprawnie, wówczas bez trudu możemy wykonać dalsze czynności tak jak pokazałem na filmie.
Całą operacja uruchomienia systemu z LiveCD/LiveUSB oraz zmniejszenie partycji nawet mało wprawnym osobom zajmuje nie więcej niż kilka minut. UWAGA! Metoda jest sprawdzona i bezpieczna jednak na wszelki wypadek zawsze lepiej przed wykonaniem czynności zrobić kopię najważniejszych danych.
Zauważyłem, że sporo osób ma problemy z instalacją Fedory na tym samym dysku, na którym znajduje się Windows 7. Żeby się nie rozpisywać przygotowałem krótki, trwający nieco ponad 2 minuty film ukazujący instalację Fedory 18 na dysku, na którym wcześniej został zainstalowany Windows 7.
Do instalacji wykorzystałem płytę liveCD Fedora 18 XFCE, ale instalacja przebiega tak samo z LiveCD z desktopami Gnome, KDE czy LXDE jak również podczas instalacji z płyty "netinst" lub kompletnej płyty DVD.
Należy zwrócić uwagę, że Windows 7 tworzy oprócz partycji zadeklarowanych przez użytkownika własną, niewielką, 100MB partycję boot. W żadnym wypadku nie wolno jej kasować!
No właśnie! Fedora 18 :) W terminalu pod X-windows wszystko jest OK a po przełączeniu się na konsolę tekstową (np. kombinacją Alt+Ctrl+F2) i zalogowaniu, zamiast "zażółć gęślą jaźń" taki oto obrazek:
Możemy poprawić to krótkim poleceniem
setfont latarcyrheb-sun16
Lepiej, ale to będzie skuteczne tylko w danej sesji. Po wylogowaniu i restarcie systemu znowu będziemy mieć kwadraciki lub "krzaczki".Na stałe załatwimy sprawę wpisem w parametrach jądra w /boot/grub2/grub.cfg.Jako root edytujemy plik /etc/default/grub (nie należy edytować bezpośrednio /boot/grub2/grub.cfg). W linii GRUB_CMD_LINUX dopisujemy:
Reszta parametrów bez zmian chyba, że w tej linii mieliście parametry KEYTABLE, SYSFONT - należy je usunąć jako, że są przestarzałe.Jeszcze tylko wprowadzenie zmian do /etc/grub2/grub.cfg
grub2-mkconfig -o /etc/grub2/grub.cfg
i po restarcie możemy pisać po polsku w konsoli oraz przeglądać manuale z polskimi znakami diakrytycznymi.
Chciałem wykorzystać kombinację klawiszy Alt+F7 do włączania jednego z poleceń dostępnych w systemie. Okazało się jednak, że w XFCE ta kombinacja przypisana jest do polecenia przesuwania okien (move_window_key).Sprawa okazała się prosta. Skróŧ można łatwo usunąć z poziomu konsoli tekstowej wpisując polecenie
W Fedorze 18 domyślnie obsługę firewalla przejął firewalld. Nie jest on jeszcze ukończony, wiele funkcji nie działa (np. ustawienie domyślnej polityki łańcucha) a do tego wiele osób ma dopieszczone skrypty dla iptables i przeniesienie ich na firewalld wymaga sporo czasu i pracy. Nic dziwnego, ze w tej sytuacji wiele osób zechce wyłączyć firewalld i aktywować dawna obsługę firewalla poprzez serwis iptables. W tym celu należy wykonać polecenia
